" Soframızdaki tehlike " GDO (Genetiği Değiştirilmiş Organizma)

Greenpeace biyoteknoloji devlerinin masallarının perde arkasını aralayarak, bir kez daha GDO’ya karşı uyarıyor ve kampanyaya davet ediyor...

Tarifler, reçeteler, doğal hayat ipuçları falan konuşuyoruz ama sağlıklı yaşam konusunda aklımızı daha çok kurcalaması gereken konu GDO, yani “genetiği değiştirilmiş organizmalar”.

Gündemdeki bu konu hakkında aksiyon almamızı sağlamak isteyen Greenpeace de güzel bir kampanya başlatmış ...devamı

Verimliliği arttırır masalı: Şu anda dünyada ticareti yapılan ürünler arasında verimliliği artırmaya yönelik olarak tasarlanmış tek bir GDO’lu ürün bile bulunmamaktadır. Biyoteknoloji şirketlerince geliştirilmiş GDO’lu ürünlerin temel özelliği böceklere ve bitki öldürücü ilaçlara karşı dirençli olmasından ibarettir.

Açlığa çözüm olacak masalı: BM raporlarına göre halihazırda gezegenimizde dünya nüfusunun 1,5 katını besleyecek ölçüde gıda üretilmektedir. Dolayısıyla şu an yaşanılan gıda krizi bir üretim sorunu değil paylaşım sorunudur. Dünya Bankası ve Birleşmiş Milletler tarafından organize edilen ve yüzlerce bilim insanınca hazırlanan IAASTD Raporu GDO’ların açlıkla mücadelede öncelik taşımadığı gibi maliyetleri arttırmaları nedeniyle gıda güvenliği ve ekonomik sürdürülebilirliği tehdit ettiğini ortaya koymaktadır.

Zirai ilaç kullanımına gerek kalmayacak masalı: Tarım-biyoteknoloji şirketlerinin iddia ettiğinin tersine, GDO’lu ürünler kimyasal böcek öldürücü ilaçların kullanımını azaltmaz. Amerika’da 1996 ve 2004 yılları arasında GDO’lu ürünlerin ekilmesine paralel olarak, böcek öldürücü ilaçların kullanımında 55.000.000 kg’lık bir artış yaşandı.

İş olanakları yaratır masalı: Yapılan araştırmalar gıda-tarım zincirindeki istihdamda düşüş gösteriyor.

İklim değişikliği ile mücadele masalı: Dünya Bankası ve Birleşmiş Milletler öncülüğünde hazırlanan IAASTD Raporu, tarımı iklim değişikliğine uyarlamak ve genetiği değiştirilmiş ürün yetiştirmek arasında bir bağ olmadığını ortaya koymuştur.

Toprağı erozyondan korur masalı: GDO’lu ürünler endüstriyel ölçekte yetiştiğinden ve bu yöntem toprak için kötü olduğundan hayır erozyondan korumaz.

Türkiye’de hayvancılık GDO’ya muhtaç masalı: Dünyada üretilen mısırın dörtte üçü GDO’suz iken, Türkiye’nin GDO’lu mısıra ihtiyaç duyması yem sanayicilerinin bile kendilerini inandıramadığı bir masal. Hayvancılıkla ilgili sorunlar GDO’lu yem ithalatıyla değil, Türkiye’yi yem ithalatına muhtaç bırakmayacak yapısal düzenlemelerle çözülebilir.

Greenpeace Akdeniz Tarım Kampanyası Sorumlusu Tarık Nejat Dinç: 
“Genetiği değiştirilmiş organizmaların içerdiği riskler tüm dünyada kabul ediliyor. Biyoçeşitlilik ve sağlık üzerinde olumsuz etkilere sahip genetiği değiştirilmiş ürünlerin her ne amaçla olursa olsun Türkiye’ye girişine izin verilmemelidir. 13 adet GDO’lu mısır çeşidinin ithali ile ilgili karar aşamasında olan Biyogüvenlik Kurulu’nun GDO lobisinin yaratmaya çalıştığı pembe hayallere itibar etmeyeceğine inanıyoruz. Dünyada üretilen mısırın büyük çoğunluğu GDO’suzken, yem şirketlerinin Türkiye’yi GDO’lu mısıra muhtaçmış gibi gösteren dayatmalarına prim verilmemelidir. GDO’lu yemlere izin verilmesi soframızda yer alan sütün, yumurtanın, peynirin, etin güvenilirliğini tamamen yok edecektir. Vatandaşın tercih hakkını ortadan kaldıracak kararların biyogüvenlik kanununa aykırı olacağı unutulmamalıdır. GDO’lu yemler ve bu yemlerden beslenen hayvanların ürünleri ile ilgili kamuoyu derin ve haklı bir endişe taşımaktadır. Biyogüvenlik Kurulu’nun, vereceği kararla GDO lobisinin masallarına değil, vatandaşın endişelerine kulak vereceğine olan inancımızı koruyoruz.”

Turkish Coffee / Türk Kahvesi

Coffee has created its own “culture” in Turkey are the famous words of the great Turkish 20th century poet, Yahya Kemal. A little bit more than a casual visit to Turkey would convince anyone that this is the case.

Coffee for Turks is not simply a drink, but has its own history, its institutions (coffeehouses), its rituals, its own rules of when and how to drink it, and even a tradition of fortune-telling by reading the coffee grinds deposited at the bottom of a traditional Turkish coffee cup… Most Turks would find it superfluous to call it Turkish coffee: coffee is Turkish coffee.

Turks were introduced to coffee over four and a half centuries ago. A short while after a governor to Yemen brought back to Istanbul and introduced to the Ottoman capital beans of Coffee Arabica, the metropolitan city was teeming with coffeehouses. Within a century, first Venice, than London and Paris were introduced to coffee via the Ottomans, which naturally acquired its epithet “Turkish” to become “Turkish coffee”.

Shortly after coffee was introduced to the Ottomans in 1543, it became so popular so quickly that coffeehouses were opened and small shops opened specializing in roasting coffee. Coffee roasting is called “tahmis” and to this day there is a street called Tahmis in the Eminonu neighborhood in Istanbul where the so-called Egyptian spice bazaar is located. Its name derived from the coffee shops located on this street 460 years ago.

Let’s go back to what the poet said: What would a “culture” created by coffee mean (“kahve medeniyeti” in Turkish, which is hard to translate since the expression denotes something that extends beyond the more restrictive term “culture”)? Is there such thing as “culture” when it comes to coffee? We cannot answer this question directly without going into the whole experience of coffee. We will therefore approach it from various angles. First its ritualistic element:

Why would coffee be associated with rituals or ceremonies? In its first aspect, this refers to the special way of making Turkish coffee. The etiquette that has developed around coffee-making, even though it has changed somewhat from former times, constitutes a set of rules coffee lovers still try to adhere

A second aspect of the ritualistic element in Turkish coffee refers to certain traditional elements that have been woven into it. One strong tradition dictates the typical (and also, to some extent, stereotypical) situation where the family of a young man visits the family of the bride-to-be to ask for their permission for their marriage. The girl whose hand is sought is supposed to bring coffee on a coffee tray, and traditionally this is the only time she has a say in the whole affair. The vote she casts is expressed in terms of how sweet the makes the coffee, ranging from extra sweet (a definite yes) to “no sugar” (a definite no), and at times to salty coffee, a step shorter than not appearing at all.

This tradition notwithstanding, to sweeten coffee with sugar is a relatively new usage (“new” considering a tradition of about four and a half centuries.). Turks used to drink their coffee without any sugar. Instead, it was customary to eat or drink something sweet either before or after the coffee, sweetened fruit juices known as sherbet, fruit preserves, Turkish delight, sultan’s paste, halva, or other confectionery.

www.turkkahvesidernegi.org

Türk kahvesinin tarihçesi

Kahvenın kökeni olarak Habeşistan olarak gösterilmektedir. Zamanla kahve oradan Yemen'e geçmiş ve sonra da tüm Orta Doğu'ya yayılmıştır.